رئیس اندیشکده شورای روابط خارجی آمریکا از ناتوانی این کشور در رسیدن به اهداف راهبردی جنگ با ایران گفت/ پیروزی قدرت نامتقارن

مایکل فرومن، رئیس اندیشکده شورای روابط خارجی آمریکا (CFR)، در تحلیلی با عنوان «پیروزی قدرت نامتقارن در جنگ ایران» که روز جمعه ۱۶ اکتبر منتشر شد، استدلال می‌کند مهم‌ترین نتیجه این جنگ ممکن است نه پیروزی نظامی یکی از طرفین، بلکه آشکار شدن محدودیت‌های قدرت نظامی آمریکا باشد.
به گزارش یورونیوز، فرومن در آغاز تحلیل خود یادآور می‌شود اهداف اعلام‌شده دولت دونالد ترامپ روشن بود و واشنگتن در تحقق بخش مهمی از این اهداف موفق بوده است. با این حال، این موفقیت‌های نظامی به معنای دستیابی به اهداف راهبردی آمریکا نیست.
به نوشته رئیس شورای روابط خارجی آمریکا، جمهوری اسلامی از همان ابتدای جنگ می‌دانست که در رویارویی مستقیم با قدرت آتش ارتش آمریکا شانسی برای پیروزی ندارد. اما تهران توانست با استفاده از شمار نسبتاً معدودی موشک، پهپاد و مین دریایی، موقعیت جغرافیایی خود در تنگه هرمز را به یک اهرم فشار اقتصادی تبدیل کند. در چنین شرایطی، قدرت ایران دیگر صرفاً با شمار جنگنده‌ها، ناوها یا موشک‌های باقیمانده آن سنجیده نمی‌شود، بلکه به توانایی این کشور در تحمیل هزینه به اقتصاد جهانی نیز بستگی دارد.
فرومن معتقد است پیامدهای این وضعیت به مرزهای خاورمیانه محدود نمانده است. افزایش قیمت انرژی و فشار تورمی در آمریکا، ترامپ را به توافقی با ولادیمیر پوتین برای تسهیل عرضه گازوئیل روسیه به بازارهای جهانی سوق داد؛ توافقی که با اعتراض اوکراین و کشورهای اروپایی روبه‌رو شد. به این ترتیب، جنگ ایران به صورت غیرمستقیم بر مناسبات واشنگتن با مسکو و متحدان اروپایی‌اش نیز تأثیر گذاشته است. در ارزیابی فرومن، گسترش تنش‌ها به سایر نقاط منطقه نیز نمونه دیگری از اثرگذاری جنگ نامتقارن است. حملات حوثی‌های یمن به عربستان، به‌ویژه فرودگاه بین‌المللی ریاض، امنیت کشوری را به چالش کشیده که میلیاردها دلار برای زیرساخت‌های پیشرفته و تجهیزات دفاعی هزینه کرده است. حمله ۱۰ اکتبر به این فرودگاه، بنا بر گزارش رویترز، دست‌کم ۱۲ کشته و بیش از ۳۰۰ زخمی بر جای گذاشت. این حملات همچنین در آستانه برگزاری رویدادهای مهم اقتصادی در عربستان، نگرانی درباره امنیت سرمایه‌گذاری و حمل‌ و نقل هوایی را افزایش داده‌اند.
رئیس شورای روابط خارجی آمریکا در ادامه توجه را به پیامد بلندمدت‌تری معطوف می‌کند: آینده حضور نظامی واشنگتن در خلیج فارس. کشورهای عربی منطقه سال‌ها میزبانی از پایگاه‌های آمریکایی را تضمینی برای امنیت خود می‌دانستند، اما حملات ایران به این تأسیسات، تناقض تازه‌ای ایجاد کرده است؛ پایگاه‌هایی که قرار بود عامل بازدارندگی باشند، خود به اهداف نظامی تبدیل شده‌اند. به باور فرومن، این تجربه ممکن است کشورهای میزبان را به تجدیدنظر در نوع وابستگی امنیتی خود به آمریکا وادارد.
جمع‌بندی فرومن بر یک تناقض استوار است: ایران امروز از نظر توان نظامی و اقتصادی ضعیف‌تر از گذشته است، اما در عین حال توانسته بیش از آنچه احتمالاً در آغاز جنگ انتظار داشت، در معادلات راهبردی منطقه و جهان اثر بگذارد.
او با اشاره به تاب‌آوری بیشتر از انتظار حکومت و اقتصاد ایران، این احتمال را مطرح می‌کند که جمهوری اسلامی همچنان بازیگری ماندگار در آینده خاورمیانه باشد. از این منظر، دشوارترین پرسش پیش روی واشنگتن دیگر صرفاً چگونگی تضعیف توان نظامی ایران نیست، بلکه نحوه مواجهه با حکومتی است که با وجود تحمل ضربات سنگین، همچنان قادر به تحمیل هزینه‌های گسترده به رقبای خود است.